چای نت

2005-06-17T16:51:00.000+04:30

...

2004-10-01T01:14:00.000+03:30

فقط بگم که کارگردانمون 48 ساعت بیشتره که نخوابیده ...

راف کات کار باید آماده می شد تا بتونیم کار رو بفرستیم برای جشنواره اصفهان ... آماده شد و الان تدوین نهایی داره انجام می شه و صداگذاری ... ساخت موسیقی هم شروع شده ، اما راستش نمی دونم تو چه مرحلیه ...

خسته نباشید ، واقعا خسته نباشید ...

پی نوشت 1 : هر چقدر هم تو نوشتن یادداشت ها سعی کنم که در مورد همه ی بچه ها بنویسم و از زحمت هایی که همه ی عوامل کشیدن یاد کنم ، اما به هر حال یه چیزهایی از قلم میفته . امیدوارم بچه ها به بزرگی خودشون ببخشن ...

پی نوشت 2 : به همین زودی ها عکس از مراحل صداگذاری و تدوین هم می گذارم .

پی نوشت 3 : هر وقت فرصت کنم ، سایت چای نت رو هم طراحی می کنم . وبلاگ می مونه ، اما به هر حال توی سایت ساختار با وبلاگ متفاوت خواهد بود . امیدوارم قبل از شروع جشنواره اصفهان بتونیم سرو سامونی به سایت بدیم ...

2004-09-26T13:59:00.000+03:30

یه جایی ، صدای لالایی داریم ...
مادربزرگ داره لالایی می خونه به زبون محلی . برای حسین خیلی مهم بود که لالایی چی از آب در بیاد . دو تا خانوم محلی لالایی خوندن و ضبط شد ، اما انگار کارگردان دنبال یه حس دیگه بود... شاید حسی که خودش تو بچگی هاش داشت ...
مادرش اومد ، سرش رو تو دامن گرفت و لالایی خوند ...

و سفرنامه باز هم ادامه دارد ...

2004-09-26T13:50:00.000+03:30

بابا این مهدی خیلی عجله داره !
مهدی پاکدل 1 هفته بورخانی بود ، توی مدرسه و میدونگاهی و خونه ی مادربزرگ بازی داشت ، اما بیشتر نقشش توی پرورشگاه بود . حالا درسته من به شوخی می گفتم بقیه بیخودی انقدر هی ازت تعریف می کنن ، اما شوخی بود کاملا موضوع ...
بهاره و مهدی با لباسای روز عروسی ...

مهدی زیر نور آفتاب و نور رفلکتورهایی که تو صورتش خورده !

چشم انداز خونه ی پدربزرگ و مادر بزرگ خیلی قشنگ بود ، مخصوصا روزای ابری و بارونی ...

از بس نماهای بیرونی خونه قشنگ بود ، کلی از نماهایی که باید داخلی گرفته می شد به بالکن منتقل شد .

ساره سخت تو فکره ، فرهاد هم همین طور ...

سعید هم همینطور ...

سیامک هم تو فکره ...

ای بابا ، چقدر همه تو فکر بودن اونروز !! مجید هم متفکره اینجا.

پژمان که دیگه اساسی غرق افکارشه ...

عکس ِ تو فکر روح الله رو هم دارم ، اما برای اینکه موضوع عوض شه ، اینسرت زانوی شلوارش رو می گذارم که فدای کار شده !!

ابر بود ولی نباید بارون میومد ، راکورد داشت وضع هوا ... بعد که بارون گرفت بچه ها برای اینکه صدای بارون رو خفه کنن ، کلی کاه ریختن روی زمین اونجاهایی که از شیروونی آب می چکید ...
رضا و مانی مشغول کاه ریختن ...

2004-09-24T22:11:00.000+03:30

یه خونه ی خیلی خوشگل توی ده بود ، که خونه ی پدربزرگ و مادر بزرگ قصه بود . بعد از میدونگاهی و کوچه پس کوچه های ده ، نماهای خارجی خونه ی پدربزرگ رو گرفتیم ...

قبل از رفتن به اونجا ، حوض و نرده های خونه رو می خواستیم رنگ کنیم که خوب مشکل خاصی نداشت و بعد از گرفتن سکانس های روز ، تو دو روز که بارون نمیومد انجام شد . مشکل رنگ کردن شیروونی خونه بود . می خواستیم شیروونی قرمز بشه و از طرفی چون شیبش خیلی تند بود و ارتفاع زیاد و عملا جز نردبون امکانات دیگه نداشتیم من نمی خواستم رامین این کار رو انجام بده . نه رامین و نه بچه هایی که توی ده به عنوان تدارکات کمکمون می کردن و پیشنهاد کمک می دادن ... پای سلامتی بچه ها در میون بود و به نظر من این کار رو باید کسی انجام می داد که کارش این بود و ابزار و امکانات این کار رو داشت . و درست روز قبل از اینکه به اونجا بریم تولید و تدارکات آدمش رو پیدا کردن و به موقع خونه آماده شد ...

توی این خونه عروسی داشتیم ، عزا داشتیم ، دعوا داشتیم ...
شب قبل از عروسی ، من و رامین رفتیم شهر وسایلی که لازم داشتیم رو تهیه کنیم . باید کلی میز و صندلی و میوه و شیرینی و ظروف پذیرایی می گرفتیم و همینجور لباس عروس و لباس برای مهرو و کلی خرت و پرت ... با وانت باید می رفتیم ، اولش ایده ی جالبی به نظر میومد ، توی ماشین ها بوی نم میومد و هوا دم کرده بود ، اما پشت وانت خوب خیلی کیف داره نشستن ... اما بعد از 4 5 ساعت از اینور به اونور رفتن ، هم پشتمون خسته شده بود حسابی ، هم یخ کردیم ، هم به خاطر پریدن از بالای وانت پام متورم شده بود و دو تا انگشت کوچیک های هر دو تاپام زخم شدن . بعدم ساعت نزدیک 2 رسیدیم ده ، فرداش هم ساعت 6 بیداری بود ... سکانس عروسی رو که گرفتن ، رسما تازه نفسمون بالا اومد ...

طراح صحنه پشت وانت !!

مادر بزرگ عزیز تو حیاط خونه ...

رابعه اسکویی توی ده یک سکانس بازی داشت و بقیه ی بازیش پرورشگاه تهران بود ... اینم رابعه اما نه با لباس صحنه ...

یه ذره عروسی ببینین ...

اوه اوه ، این عکس رو دیدم باز یاد ماجرای لباس آرش افتادم ... آرش چوپون بود و خوب وضع مالی خوبی نداشت و برای کل فیلم دو دست لباس براش دیده بودیم . روز عروسی هم یه لباس به نسبت خودش مرتب تر باید می پوشید ولی بازم فقیرانه . صبح روز عروسی سر من و رامین خیلی شلوغ بود ، کم خوابی و خستگی و بدن درد هم که از شب قبل و وانت سواری طولانی داشتیم ، رسیدیم و صحنه رو آماده کردیم بعد رامین باید می رفت میدونگاهی از مغازه ی بقالی اونجا یه چیزی رو بیاره و منم یادم افتاد که از کمپ پرده ی اتاق بهاره رو برنداشتم ... لباس بازیگرا هم تنشون بود و صحنه هم چیده شده بود ، رفتیم کمپ و خوب نزدیک یه ربع رفت و برگشت طول کشید ... چشمتون روز بد نبینه ، برگشتم دیدم آرش بجای لباسی که بهش داده بودم ، تی شرت مارک دار ِ مانی تنشه !! یه تی شرت نارنجی خوشگل با مارک بوسینی! نگو زمانی که ما نبودیم کارگردان و فیلمبردار به این نتیجه رسیده بودن که خوبه لباس آرش برای عروسی این رنگی باشه ! حسین قناعت که کلا رنگ قرمز رو خیلی دوست داشت و خوب منم چون قرار بود ذهنیت اون رو تجسم ببخشم به سلیقه اش احترام می گذاشتم و به نظرم کلیت رنگ ها زنده و شاداب از آب دراومده و در عین حال منطق درستی هم داره . اما خوب لباس آرش اونروز واقعا از دستم در رفت ...
نتیجه ی اخلاقی اینکه هیچوقت موقع گرفتن پلان ، به هیچ دلیلی نباید غایب بود !!
اینم مانی با تی شرت خوش رنگ و آبش ( صبح همون روز کذایی )

از روی بالکن اونروز صبح چند تا عکس از بچه ها انداختم که به دلیل نور خوب و نوع کادری که نرده های چوبی به عکسا می داد ، خیلی دوستشون دارم ...

سیامک نیازی کنار همون نرده ها ...

و روح الله بیگی ...

به من چه ، من که اول بار نگفتم ، روزای اول هم یادم نمیاد روح الله چه شکلی بود اما خوب می گفتن بورخانی انقدر رطوبت داشته که باعث شده یه کمی موهاش و ریشش زنگ بزنه ...

این عکس خانوم بوبانی عزیز مال اونروز نیست ، اما خوب برحسب لوکیشن دارم رج می زنم !

حالا زاویه دوربین رو عوض می کنیم .
این آقای آی کیو هستش ... هادی . از اون بچه باهوش باهوشا . فکر کنم بعد از اومدن ماها از ده خیلی حوصله اش سر بره ، چون تو اون مدتی که اونجا بودیم دایم پیش گروه بود ...

آقای صمیمی ، از اون آدم مهربونها که همیشه تو ذهن می مونه ... بازیگر قدیمی تئاتر هستن و الان چند سالیه که در گرگان فعالیت دارن .

سعید و رامین مشغول آماده کردن دیگ های غذای عروسی !!

عکسا رو که می بینم دچار پراکنده گویی می شم ، چون هر کدومشون کلی موضوع یادم میاره . حسین قناعت از دوقلو ها خیلی خوشش میاد و به نظرش پدیده ی جالیه . تو کار قبلی ، من و نگین دات کام هم خیلی روی این سوژه مانور داده بود . توی این کار هم دو تا پیرمرد دوقلو داشتیم ...

بین کارها هر وقت می شد عکس هم مینداختم ، از این دختر کوچولو توی روز عروسی کلی عکس انداختم ، اما مثل گیج ها حتی اسمش رو هم نپرسیدم ! از بچه های دوست داشتنی ده بود ...

فرشاد تو فیلم نقشش زیاد بود ، اما بیشتر بازیش روزای اول بود که عکسای من درست رایت نشد و از دست رفت ! پوستری که دست رابعه است ، آقا فرشاده ...

آقا کمال و فرهاد ... یه بار باید ازشون بپرسم چی می نوشتن انقدر روی چسب کاغذی و هی می چسبوندن روی کاست ها و کنار لنز و کنار دوربین و روی حلقه های نگاتیو !

امیر پرچمی عکاس عزیز . از اون بچه های باسواد روزگار ...( یادم افتاد هنوز هوش مصنوعی رو ندیدم )

می خواستم ماجراهای خونه ی پدربزرگ و مادربزرگ رو توی یه یادداشت بنویسم ، اما می بینم که خیلی زیاد می شه ، می گذارمش برای فردا ... مخصوصا اینکه برای روزی که کارگردان می خواست صدای لالایی ضبط کنه و دنبال مادرش فرستاد یه یادداشت مستقل نوشته ام که دوست دارم تک بگذارمش ...

و خوب سفرنامه ادامه دارد ...

2004-09-21T23:55:00.000+03:30

آقای کارگردان تولدتون مبارک !
مهرو جون تولد تو هم مبارک !

2004-09-19T23:11:00.000+04:30

عکس ها رو که می بینم یاد اتفاقای جورواجور میفتم که بعضی هاش مربوط به ساعات فراغته ... مثلا یکیش اینکه بورخانی یه قبرستون آروم و خیلی قشنگ داشت که دو سه بار بعد از کار رفتیم اونجا .

بورخانی رو روزای ابری خیلی بیشتر دوست داشتم ...

اینم خوشگله کیجا . هر جای ده که بودیم سر و کله اش پیدا می شد ، هیچوقت نمی فهمیدم چی می گه اما روزایی که می اومد سر می زد رو می شمرد که بعدا باهاش حساب کنن !!

آقای حسینی و مادرش . چند روز توی میدونگاهی جلوی خونه شون فیلمبرداری داشتیم . بقالی آقا کمال هم در حقیقت اتاقک تنور نان همین خونه بود ...

بایرام فضلی و حسین قناعت مشغول چیدن سکانس ...

اینم تارا و مهرو و ونوشه که از پشت در دارن میدونگاهی رو نگاه می کنن ...

پریا توی همون موقعیت ...

منم وسوسه می شم که از لای درز در عکس بندازم ، سکانس شلوغیه ... دوربین روی دسته و همه باید دائما یه جوری بدون که پشت بایرام فضلی باشن . آقا کمال هم که خودش بازی داره ، بنابراین فرهاد داره فوکوس می ره .

کلی وقت منتظر ابری شدن هوا بودیم تا بتونیم این سکانس رو بگیریم و باید زود هم جمعش می کردیم قبل از اینکه ابرا باز بشن . تو اون هیر و ویر بارون هم گرفت ... چتر بالاسر دوربین واسه همینه .

یه قسمتی از این سکانس ، شهرام میفته زمین و بقیه همه با حالت تهدید آمیز احاطه اش کردن . بعد که اون قسمت رو گرفتن شهرام اعلام کرد که شلوار راکورد دارش پاره شده ! حدود 30 سانت جر خورده بود شلوارش !!بعدش هم بارون گرفت و زمین گلی شد ، اگر شهرام باز می خورد زمین دیگه نمی شد با اون گل و شل راکورد لباسش رو حفظ کرد ... اما خوب خوشبختانه کار به اونجاها نرسید ...

اگر می خواید بدونید چرا شهرام به این حالت افتاده زمین ، کافیه یه نگاه به بهاره و خانوم بوبانی و آقای سعیدی بندازین !!
حق داشته زمین بخوره دیگه ...

بعد از ابر و بارون نم نم ، کم کم بارون شدید شد و خلاصه نتونستیم سکانس شلوغ درگیری میدونگاهی رو اونروز تموم کنیم . بارون و صاعقه و اتصالی کردن سیم های برق و بعدم رنگین کمون ... وای خدا چه رنگین کمونی ...
باطری دوربین من شارژ نداشت ، هنوز هم فرصتی نشده عکسای خیلی خوب امیرپرچمی ، عکاس و فیلمبردار پشت صحنه رو اسکن کنیم و اینجا بگذاریم ، اما فعلا همینجوری از من داشته باشین که چه رنگین کمانی بود ...

از نظر زمانی ، چند روز فاصله افتاده از عکس های قبلی تا عکس های پایینی ، اما خوب ماجرا باز مربوط به همون میدونگاهیه .
سیامک نیازی و مجید تو این فکرن که چه جوری بدون که هم صداهاشون رو بتونن بگیرن ، هم بوم یا خودشون تو کادر نرن ، هم سیم و کابل هاشون زیر دست و پا نمونه ...

هر چی فکر می کنم یادم نمیاد روح الله واسه چی داره می دوه . اما خوب آقا کمال منتظرشه ... پژمان مهدوی رو هم تو عکسای این روز ندیدم ، شاید همون روزیه که مریض بود ... شایدم همون دور و بر روی تیر چراغ برقی جایی داشته کارهای خطرناک می کرده !

در آخرین لحظه ی بدو بدو رامین دید شلوار آرش اشتباهی روی چکمه هاشه ، دوید درستش کرد که راکوردا بهم نخوره ...

حرف از راکورد شد ، عکس صاحبش رو بگذاریم !!

اینم اومدن پدربزرگ و مادر بزرگ و بهاره و آرش ...

یه جا تو همین سکانس آرش باید بغض می کرد و یه چیزی رو با گریه می گفت ... اما خوب گریه اش نمیومد ! آخر سر حسین که داییش هم می شه سرش داد زد که این همه آدم رو معطل کردی ، کلی منتظر ابر بودیم ، حالا نمی تونی بازی کنی ... بیچاره آرش آنچنان بغضی کرد که دیالوگ هاش رو دقیقا همونطور که باید می گفت گفت ... بعد البته حسین قناعت بغلش کرد و گفت می خواسته ازش بازی بگیره و اینا و از دل آرش درآورد ...

این سفرنامه ادامه دارد ...

2004-09-19T01:02:00.000+04:30

می خواستم ادامه ی سفرنامه رو بنویسم ، اما بعد یادم افتاد که از همه ی دوستانی که توی این مدت با ما همراه بودن و از طریق این وبلاگ ماجراهای ساخته شدن چای نت رو دنبال می کردن تشکر کنم ...
ممنون از بچه های لینکدونی ، سرگردون ، پرشیافیلم ، روزهشتم که به اولین وبلاگ پشت صحنه ی سینمای ایران لینک دادن و خوب چون توی این مدت خیلی دسترسی به اینترنت نداشتیم و از همه جا بی خبریم لطفا بقیه ی کسانی که به اینجا لینک دادن برامون کامنت بگذارن که باخبر باشیم ...

و البته یه تشکر مخصوص هم دارم از هفته نامه الکترونیکی کاپوچینو . خوب راستش برای من خیلی جای خوشحالی داره که یه نشریه ی معتبر که خودم خواننده ی پروپاقرصش هستم به وبلاگی که پیشنهاد کردم برای پروژه بسازم و توش می نویسم لینک داده . احساسی که نسبت به وبلاگ چای نت دارم کاملا متفاوته با حسی که نسبت به وبلاگ شخصیم دارم ... دوست دارم چای نت معرفی بشه ، خواننده داشته باشه و بغیر از اینکه زنجیر اتصال گروه بعد از تمام شدن مرحله ی فیلمبرداری می تونه باشه ، مخاطبینی داشته باشه که از خوندن مطالب و دیدن عکس های کار لذت ببرن ...

باقی ماجرای سفرنامه باشه برای فردا ، بعد از آپلود شدن عکس های جدید ...

ایام به کام ...

پی نوشت : می خواستم برای یادداشت قبلی که آقای قناعت نوشتن کامنت بگذارم ، نصفه نیمه شد ... کارگردان عزیز ممنون از لطفتون و متشکر به خاطر همه چیز ...

2004-09-18T01:52:00.000+04:30

با ما گفته بودند:
"آن كلام مقدس را
با شما خواهيم آموخت
ليكن به خاطرآن
عقوبتي جان فرساي را
تحمل مي بايدتان كرد ."
عقوبت دشوار را چندان تاب آورديم
آري
كه كلام مقدسمان
باري
از خاطر
گريخت !
شاملو
بالاخره چاي نت تمام شد و محمد رضاي سرهنگي عزيز، نماند كه اين روز را ببيند . . فيلمي كه 9 ماه بسيار دشوار را برايم به همراه داشت . 9 ماهي كه حتي بخاطر فشار عصبي مرا تا پاي دستگاه نوار قلب هم برد . اما از آنجا كه آدم بسيار اميدواري هستم و همواره از انرژي منفي گريزانم ، حتي از اين 9 ماه نيز به نيكي ياد مي كنم و فقط تجربه هايش را به خاطر مي سپارم . چرا كه سينما همه ي سينماست وسختي هايش، فيلم ساخته شده را در نظر آدم عزيز تر مي كند .
يكي از شانسهاي بزرگ من در اين فيلم همكاري گروهي بسيار صميمي و سالم ، همراه با انرژي مثبت بود كه قطعا اين گرمي و صفاي روابط پشت صحنه، در فيلم نيز نمود پيدا خواهد كرد وجا دارد كه همينجا از يكايك اين عزيزان تشكر كنم . بخصوص بايرام خان فضلي ، بهاره خانم رهنما ، شهرام قائدي قيري و مريم خانم بوباني. و ديگري تهيه كننده عزيزي كه بيشتر از مسئوليتش، يك دوست ، يك دلگرمي و يك همراه فهميده و خيلي خيلي خيلي مهربان بود ! از او هم ممنونم !
با همه ي تعجيلي كه براي رساندن فيلم به جشنواره اصفهان داشتيم ،اما همه ي تلاشمان را كرديم تا فيلم خوبي بشود و بتواند با مخاطبين كودك و نوجوان و حتي جوان نيز ارتباط خوبي برقرار كند . اميدواريم ! اما پيش پيش يك چيز را مي توانيم قول بدهيم و آن اينكه استفاده هايي را كه از كاركرد كامپيوتر براي پيشبرد قصه در اين فيلم شده، بعيد مي دانيم در فيلم ايراني ديگري ديده باشيد. البته با زبان كمدي موقعيتي مانند فيلم "من و نگين دات كام " .
و اما بازيگر كودك اصلي فيلم ، مهروي عزيز عزيز عزيز و بسيار با هوش و مستقل كه شگرد بازي گرفتنم از كودكان را زير سوال برد. در فيلم قبلي براي ايجاد حس مورد نياز در بازيگران كودك، گاه خودمان بيست و چهار ساعت پشت صحنه فيلم بازي مي كرديم تا پلان مورد نظر گرفته شود. ولي اين بار در مقابل مهرويي كه به هيچ وجه نمي شد جلويش فيلم بازي كرد و به اصطلاح سرش كلاه گذاشت، خلع سلاح شده بوديم . البته به اين مورد حس علاقه ي شديد تك تك بچه هاي گروه را نيز مي توان علاوه كرد كه فكر به هر گونه اقدامي براي ناراحت كردن اين دختر و رساندن او به حس مورد نظر را از ما سلب مي كرد . لذا مجبور شدم رو در رو پلانهاي مورد نظر را برايش بگويم و از او بخواهم كه گريه كند ، شاد باشد و ... كه خوشبختانه نتيجه هم داد.
در آخردلم مي خواهد از خانم ماندانا برنده فرد عزيز و رامين پروين كه همراه با لبخند و لبخند و كار و انرژي مثبت همواره شان يكي از بهترين گروههاي پشت صحنه را تشكيل داده بودند تشكر كنم . بخصوص راه اندازي اين سايت كه بهانه اي شد تا با شما ، دوست عزيز نديده ام درد دل كنم . پاينده باشيد .
حسين قناعت

2004-09-17T23:23:00.000+04:30

دوشنبه بامداد ، بچه های فیلمبرداری و صدابرداری با اتوبوس از راه رسیدن . تو راه نصفه شبی جاده رو اشتباه رفته بودن و خوب جاده انقدر باریک بود که جایی برای دور زدن اتوبوس وجود نداشت ، طفلکی ها خیلی اذیت شده بودن تا بالاخره رسیدن کمپ و تا 6 صبح وسایلشون رو خالی می کردن ... بعد یه کم استراحت و 4 بعد از ظهر کار کلید خورد ... توی یه شالیزار خیلی قشنگ ...

خوب البته این شالیزار خیلی قشنگ مثل باتلاق بود ، گل و شل و یکهو به خودمون میومدیم می دیدیم تا بالای مچ پامون تو گل چسبناک فرورفته و کفش عزیز اصلا دلش نمی خواد از توی گل ها دربیاد ، یا حداقل سالم دربیاد ... همون روز اول به این نتیجه رسیدیم که مثل محلی های اونجا، باید چکمه ی پلاستیکی بخریم . بگذریم که تا آخر کار چکمه سایز پای من و کلوش سایز پای خانوم بوبانی پیدا نکردیم ( پای سیندرلایی هم دردسره دیگه !! )

عکسای این روزها رو بردم یه کافی نت توی بابل ، اونجا رایت کردم روی سی دی ، اما رایترشون مشکل داشت و من نزدیک 600 تا عکس رو در 3 مرحله از دست دادم !! هنوز دلم کبابه بابت اون عکس ها ... بنابراین یه مقدار پرش زمانی داریم در روایت ماجراهای سفر .

روزای اول بیشتر خارجی ها رو کار می کردیم ، چون حفظ راکورد ابر و آفتاب خیلی دردسر داشت و از طرفی به فصل دروی شالیزار و بارون نزدیک می شدیم و شالی های سبز سبز رو به زردی می رفت .
یکی از شانس های خوبمون برای کار کردن توی این ده که خیلی وقت ها لهجه ی مردمش رو نمی فهمیدیم این بود که بغیر از کارگردان ، سعید دستیار اول و ساره منشی صحنه هر دو اصلیت آملی داشتند و مازندرانی متوجه می شدن و با اهالی اونجا می تونستن با لهجه ی نزدیک به خودشون صحبت کنن … توی کار کلی بازیگر محلی داشتیم و خیلی وقت ها هم برای زنده و طبیعی به نظر رسیدن فضا ، سعید کسانی از اهالی رو به عنوان آدم های گذری از جلوی دوربین عبور می داد …

البته کار کردن با نابازیگر ها دردسرهای خاص خودش رو داره دیگه ... فکر کنم پلان مربوط به تخم مرغ شکستن 3 تا از خانوم های ده به نزدیک 14 تا برداشت رسید ، پلانی که از یک دقیقه طولانی تر بود ... هر بار به نوبت یکی از خانوم ها بعد از گفتن دیالوگش تو دوربین نگاه می کرد!!

همش از کار گفتم ، اونجا یه تولد هم گرفتیم ! تولد شهرام ... که البته تو یادداشت های قبلی در موردش نوشتم .

الان که دارم این یادداشت رو می نویسم ، پژمان حبیبیان جانشین مدیر تولید از سر تدوین زنگ زد و گفت بچه ها سلام می رسونن و سراغ عکس ها رو می گیرن . فکر کنم پس فردا برم استودیو و از تدوین کار هم عکس بگیرم و بگذارم تو وبلاگ ... خسته نباشید بچه ها ...

2004-09-17T21:38:00.000+04:30

از زمانی که کار رو شروع کردیم ، فرصتی دست نداد که با خیال راحت بشینم یادداشت بنویسم اینجا . حالا که دو سه روزی از پایان فیلمبرداری گذشته و تدوین شروع شده و تقریبا زندگی به روال عادی برگشته ، می خوام سفرنامه بنویسم ...

شنبه 24 مرداد ماه 1383 ، صبح راه افتادیم به سمت شمال ...
با یه مینی بوس غزال ، از جاده هراز به سمت آمل و بابلکنار و بعدم منطقه ی لفور و ده بورخانی حرکت کردیم . همه فول شارژ ، پر انرژی و خوب ذهنیتمون هم این بود که به به ، داریم می ریم یه ماه شمال ...

حسین قناعت کلی از سوژه هاش رو از توی روزنامه ها پیدا می کنه ...

مانی به طور جدی موسیقی گوش می کنه ، رامین و بهاره یادم نیست سر چی دارن حرف می زنن ، منم که حواسم به دوربینمه که دادم دست پژمان ، امیر عکاس و تصویر بردار پشت صحنه هم در وضع نه چندان راحتی آخر مینی بوس نشسته ... کارگردان هم که همچنان روزنامه می خونه ...

یه جایی کوه ریزش کرده بود و جاده رو برای پاکسازی بسته بودن ...
رامین می ره ببینه چه خبره .

پژمان و مهرو هم همینطور .

بهاره سوژه ی خوبیه واسه عکاسی ، کلی ازش عکس انداختم ...

مه رو هنوز یخش باز نشده ...

فرشاد که رسما خجالتیه ، مگه زمانهایی که حسین قناعت بهش بگه که ژست بگیره برای عکس .

اینم فول شات مینی بوس مون بعد از باز شدن ترافیک ...

هر چی به ده نزدیکتر می شدیم ، مناظر زیباتر می شد .

آخرین جایی که به شهر شباهت داشت یه سه راهی بود که پمپ بنزین داشت ...

بعدش دیگه یه جاده ی پیچ پیچی بود و جنگل . راه هم از یه جایی خاکی می شد ...

و البته مناظر بازم زیبا و زیباتر می شدن ...

اینم بورخانی ، یه ده بکر ، بدون امکانات و فوق العاده زیبا ...

اینم عکس یه قسمتی از حیاط و در خونه ی خانوم هاست ، از روی بالکن ...

همون روز که رسیدیم ، رفتیم لوکیشن هایی که قرار بود توشون کار کنیم رو دیدیم و توی ده قدم زدیم ، اما خوب شارژ دوربینم تموم شده بود و نتونستم عکس بندازم .
شب اول هی سعی می کردیم روحیه هامون رو حفظ کنیم ... همه چیز برامون جدید و عجیب بود . از وضعیت بهداشتی اونجا گرفته تا اینکه سقف همه ی خونه ها چوبی بود . از انبوه جک و جوونورهای گزنده گرفته تا شنیدن صدای زوزه ی شغال اونم درست زیر پنجره ی اتاق ! خروس ها هم که هر زمان اراده می کردن می خوندن . صدای گاو و سگ و مرغابی و غاز و اسب و پرنده ها و جیرجیرک هم که جزو کنسرت حیات وحش بود که هر شب اجرا می شد ...
نزدیکای صبح من و بهاره می خواستیم بریم دستشویی ، ولی تا هوا روشن نشد جرات نکردیم پامون رو از اتاق بگذاریم بیرون ... اما صبح که شد ، همه ی روستا تو مه فرو رفته بود ، از همهمه ی همیشگی صدای ماشین و موتور و کولر و کارگاه و هزار جور صدای شهری هیچ خبری نبود . همه چیز آروم آروم بود ... به صبح لبخند زدیم و یه روز شلوغ رو شروع کردیم ...

کارگردان ، برنامه ریز ، بهاره ، مهرو و من با یکی از بچه های ده که راننده بود رفتیم بابل و قائمشهر و ساری و گرگان ... من خرید وسایل و لباس برای بازیگرا داشتم و حسین قناعت و علی معصومی با تعدادی از بازیگران گرگانی قرار داشتند .

خرید از بازارهای محلی هم خیلی جالب بود ...

توی راه برگشت انجیر هم خوردیم !!

اون عکس بهاره جلوی روسری ترکمن ها رو هم همینروز گرفتم ...

چون این سفرنامه یه کم طولانی می شه ، من قسمت قسمت می گذارمش ...

2004-09-15T20:37:00.000+04:30

سلام
- روزها گذشتند و تمام شد و حالا دوره های جدید شروع می شن .نمی دونم با وجود اینکه همه خسته بودن و ثانیه ها رو میشمردن تا کار تموم بشه و برن پیش زندگیشون ولی من همش فکر می کردم اگه یه خواب اجباری بکنیم و بعد بلند بشیم دلمون می گیره .حالا من دلم گرفته ..مگه شوخیه تو با یه جمعی زندگی کنی و هیچ اتفاقی نیافته
کمال میگفت :
- دو روز که بگذره همه یادت می رن !
نه یادم نمی ره کمال ..قول میدم .اون هم این کار که به قول شهرام همش خاطره است

آره خاطره بود ..یه لحظه ی خوب
امروز اینجا می خوام بگم که دل من واسه هر روز اونجا تنگ می شه ......
واسه مه های اول صبحش /واسه لالایی زنهای روستایی/ واسه وانت سواری از روستا تا کنار دریا /واسه آقا مصطفی / واسه شب بالای حسینیه /واسه مانی که صبحها در اتاق رو می کوبید و میگفت :پاشو ببینم /
واسه صدای گیتار سیامک که شبها تو ده جاری بود /واسه چشمه ای که من ندیدم / واسه جنگل / واسه مهمونهایی که اومدن و رفتن / واسه شب آخر و دراز کشیدن زیر راه شیری و صدای جیر جیرک /

حالا هر چی که بود تموم شده ...دیگه بسه

*آه سهم من این است
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست*

خداحافظ

2004-09-13T01:51:00.000+04:30

جمعه ظهر رسیدیم تهران ، بلافاصله وسایل رو انتقال دادیم لوکیشن پرورشگاه ، شنبه صبح ساعت 9 هم آفیش بودیم ... دیشب 11 رسیدم ، دوباره صبح 7:15 راه افتادم چون 8:30 آفیش بود و الان هم رسیدم خونه !! یعنی حدود ساعت 2 شب !

خوب فکر کنم معلوم شد چرا وبلاگ آپدیت نشده .

فردا هم آفیش 10 صبحه !

خوب بخوابین ...

2004-09-06T03:38:00.000+04:30

چهارمین سری عکسها هم رسید...

عکسها رو منتقل کردیم توی گالریهای مختلف و لینک هاش رو گذاشتیم توی ستون ثابت سمت راست، تا هم حجم صفحه ی اصلی کمتر بشه و هم گالریها زیباتر بشه.

2004-09-05T02:16:00.000+04:30

چند تا يادداشت كه مربوط به چند روز قبله ...

--------
به نام هو كه هرچه در اين جهان است جمله از اوست

تازه يك روز از فيلم " سرود تولد " علي قوي تن كه يك فيلم شهري با دغدغه هاي شهري و با داشته نداشته هاي شهري بود فارغ شده بودم كه براي بازي در "چاي نت" حسين قناعت فيلمي كاملا روستايي يا ... روستايي و ... روستايي، دعوت شدم ! با هر زحمتي شده با اين كه گرفتاري هايم در تهران بسيار است بار سفر مي بندم .
جانمي جان، شمال ، عشق و حال ، استراحت ، آي خدا دمت گرم...
6صبح روز آخرين جمعه مرداد ماه پس از راهي كردن همسر و دخترم به سوي زادگاهم شهر " قير" به سمت شمال كشور راه مي افتم .4 بعدالظهر پس از گذشتن از 14 خان با فرياد دنده يك پيكاني محلي از كوچه باغهاي باريك به سمت ابرها در حركتيم . هوا خيلي گرم است . لباسم به تنم چسبيده ، نه تابلويي ،نه علامتي ، خدايا پس كجاست اين روستا. با پرس و جوي فراوان به گروه مي پيوندم .

امروز تقريبا يك هفته است كه در حال بازي در چاي نتم . تقريبا نيمي از بدنم را پشه گزيده ،ميگويند گوشتت شيرين است ولي مجيد هاشم پور مشكين پوست گوشت تلخ بوم من (دستيار صدابردار)را هم پشه ها خورده اند . كم كم دارم با صداي خروس و گاو و نان شيرين دست پخت زن همسايه كمپ و آفتاب و ابرهاي وحشي و قطعي گاه و بي گاه آب و نوشيدن آب از بالاي چشمه عادت مي كنم .سرتان را درد نياورم امكاناتمان خيلي كم است ولي به آينده فيلم خيلي اميدوارم . اين فيلم بعد از "من و نگين دات كام " دومين تجربه كاريم در كنار حسين قناعت است ،صميميت و يك دلي در ميان اعضاي گروه موج ميزند ،عامل مهمي كه باعث موفقيت "من و نگين دات كام شد. خدا را از اين بابت شاكرم.
هنوز شمارش معكوس انتظار فيلم بعديم شروع نشده و باز دوباره به اين مسئله و دغدغه هميشگي ام مي انديشم كه تا كي بايد آماده ، خوش لباس ، خوش صورت و خوش سيرت ، ترو تازه ، گوش به زنگ كارگردان ديگري باشم تا به خواستگاريم بيايد ، كي اين مراسم پايان مي يابد .

جواد چاي نت - شهرام قائدي

شهريور 83
منطقه لفور روستاي بورخاني

-------------------------
اینجا هوا خیلی گرمه و درصد رطوبت هوا داره همینجوری بالا می ره و این باعث می شه نوارای صدام رطوبت بگیره و خیلی سخت روی ریل حرکت کنه ..اما با تمام این حرفا و گله ها من و دستیارم مثل بقیه ی گروه مثل شیر کار می کنیم .
به امید اتمام کار
............................................................سیامک نیازی (صداچی)

---------
كامپيوتر داريم ، مودم هم داره ، خط تلفن و اكانت هم داريم . اما سرعت كانكشن اينجا دوازده اس !خيلي زود هم ديسكانكت مي شيم ، قبل از اين كه حتي يك صفحه رو بتونيم باز كنيم يا مسنجر ياهو بالا بياد ...
انقدر سرمون شلوغه كه شهر هم وقت نكرديم بريم براي به روز كردن وبلاگ . بالاخره به اين نتيجه رسيدم كه يه چيزهايي بنويسم و براي خواهرم پاي تلفن بخونم اون بذاره تو وبلاگ كه اونم نشد.

اول از آخر شروع ميكنم . امروزتو بهداري فيلمبرداري داريم قبلش دوتا دكتر از شهر اومده بودن اينجا.هشت نه نفر از بچه ها مريض بودن و دكتر هم آمپول داد به همشون . به جانشين مدير توليد هم آمپول داد هم سرم ! بعدش هم به يكي از بچه ها گفت علائم يه جور انگل يا كيست داره كه اسمش تومايه هاي ژراردوپارديو بود . گفت ممكنه به خاطر آب همتون آلوده شده باشين . البته جاي نگراني نداره چون همه خوب و سرپاييم . دكتر ميگفت شماها كم خوابي هم دارين ، دو روز بخوابين از اين همه دارو بيشتر اثر ميذاره .

اينقدر اينجا مشكلات كار زياده كه آدم نميدونه از كجا بنويسه ...ديروز وسط يه سكانس ابري هي آفتاب ميشد ، منتظر ميشديم آفتاب بره كه هي ناز ميكرد . توي مصيبت انتظار وسط خيابون خاكي ده ، هي بايد مواظب گله هاي گاو و گوسفند هم باشيم . فصل ييلاق اينجا تموم شده و مردم با گله هاشون دارن برميگردن ده . غازها هم كه ازاين ور به اون ور قدم ميزنن و راكورد سكانس هارو به هم مي ريزن. مصيبت كم بود يه بارون شديد رگباري گرفت كه برق اتصالي كرد و جرقه هاي وحشتناك زد. مجبورشدن سريع يه درخت رو كه روي سيم ها بود قطع كنن . بعدم كه همه جا گل و شل شد. ..لباساي گليمون روهم كه ميشوريم خشك نمي شن تو اين هوا... از يه طرف ديگه چون اينجا يه ده دورافتاده است براي مردمش زمان معني نداره . يه نفر رو ميفرستيم دنبال كاري ميگيم ده دقيقه ديگه بيا ، ميره تا شب نمي ياد . "زود بيا" و "عجله داريم " رو اصلا متوجه نمي شن .زودم بهشون بر ميخوره .

يه جايي از يه خونه رو ما به شكل بقالي طراحي كرديم و توش يه سري وسيله گذاشته بوديم . بعد خوب اونجا توي سكانس هاي مختلف ديده ميشد و چون بين فيلمبرداريش فاصله ميفته مجبوريم وسايل رو براي چند روز با يك قيافه نگه داريم . مثلا نايلون پفك ها سمت راست و سبد دمپايي سمت چپ ... ديروز ديدم دونفر نشسته ان از محلي ها و دارن پفك هاي صحنه رو ميخورن . گفتم بابا اينا راكورد داره شماها كه بزرگين ديگه چرا( يه آقاي چهل ساله بود بايه پسر هجده ساله !) يارو بهش بر خورد پفك روپرت كرد اونور و گفت پولش رو ميدم . رفتم به پژمان گفتم اين بهش برخورده تو خودت حاليش كن كه راكورد يعني چي .
چقدر زياد شد! آخ تا يادم نرفته شهرام قائدي هم الان كه يك هفته است كه اومده اينجا يه نقش منفي دوست داشتني داره كه البته منفي منفي هم نيست . يعني توي اين فيلم هيچكي خيلي منفي يا مثبت نيست . حضورش به همه انرژي ميده، چه جلوي دوربين چه پشت صحنه . واقعا موندم اين آدم با اين قابليت بازيگري چرا تا حالا نقش اول پررنگ يه كار سينمايي رو نداشته . ذاتا بازيگره حتي زماني كه دوربين خاموشه . فرداي روزي كه اومد تولدش بود و براش تولد گرفتيم . چه كادوهايي هم بهش داديم ! مثلا من آخرين كنسرو ماهيم رو بهش دادم ! رامين يه سي دي موسيقي كه شهرام خوشش اومده بود ، خانوم بوباني شيريني گرفته بود براي همه و سيامك نيازي هم گيتار ميزد جاي شما خالي ...
ماندانا

2004-08-29T19:57:00.000+04:30

ما اينجا اينترنت نداريم. شهرام قائدي يه يادداشت خيلش خوب نوشته كه در اولين فرصت ميذاريم روي وبلاگ . الانم دارم از طريق تلفن به جانشين مدير توليد ميگم كه اين يادداشت رو تو اينترنت بذاره ؛ مسئوليت بقيه اين يادداشت هم با خودشه.

يادداشت جانشين مدير توليد كه مسئوليت بقيه اين يادداشت با خودشه :

اين چند روز كه اين وبلاگ به روز نشده اتفاقات زيادي افتاده. اول بگم كه كار ما خيلي خوب داره پيش ميره. گروه كار ميكنند و كمبود امكانات و نامناسب بودن شرايط هم تاثير گذاشته اما نه اونقدر كه كار مختل بشه. تو اين چند روز تقريبا تمام آدم بزرگهاي گروه مريض شدند( دم بچه كوچولوها گرم) ديروز دكتر اومده بود ده براي سركشي هفتگيش به روستائيا؛ تقريبا تمام مشتريش بچه هاي ما بودن. البته حادترينش من بودم كه دوتا آمپول زدم و يه سرم.

هر روز گروه ساعت شش صبح توسط دستيار دوم كارگردان( ماني حقجو ) از خواب بيدار ميشه و شش و نيم صبحانه ميخوره و هفت سر لوكيشن شروع به كار ميكنه. بزرگترين مشكل ما اينجا مسئله حمل و نقلهبه خاطر مسافت دور از شهر( من اسم روستاي بورخاني رو گذاشتم دورخاني).

امروز دوربينمون خراب شد و زنگ زديم آقاي واجد سميعي از تهران برامون باطري دوربين و شارژر و يه فيوز كه امرور هر چي تو بابل دنبالش گشتيم پيدا نكرديم بياره. كارمون از عصر تعطيله و اميدواريم كه فردا صبح دوباره شروع كنيم.

ما اميدواريم كارمون با سرعت و كيفيت به پايان برسه . شما هم دعا كنيد.

2004-08-21T20:28:00.000+04:30

بازم کافی نت اومدم ، کامیوترامون جور نشده هنوز و بچه ها هم حرف برای زدن زیاد دارن ...
عجالتا یادداشت تهیه کننده رو بخونین ...

جمعه 30/5/83

انتظار ... انتظار ...
از انتظار خوشم نمیاد ...
بخصوص وقتی که همه ی گروه معطل لحظه ای هستند که ابر جلوی خورشید رو بگیره تا قسمت باقی مونده سکانسو بگیرن ...

شنبه 31/5/83

امروز سر صحنه دل تو دلمون نبود . اولین حلقه های نگاتیو تحویل لابراتوار شده بود و خبر رسید که یه اشکالایی وجود داره Edge No. های بعضی از حلقه ها خراب شده . منتظر جواب نهایی بودیم ...
بالاخره ساعت 5 یعد از ظهر از تهران تماس گرفتن ... پژمان حبیبیان پشت خط بود . تا صداشو شنیدم پرسیدم باید بخندم یا گریه کنم ؟! گفت بخند .............. آه ..............
اشکال خیلی جدی نبود ، یکی از کاست ها باید عوض بشه ...

اینم از این ... مشکلات خیلی زیاده ، مشکلات تجهیزات و امکانات بیشتر از همه به چشم میاد . ریل های تراولینگ مشکل داره ، یکی از کاست های دوربین هم همینطور . ناگرا شب اول خراب شد و شبونه فرستادن تهرون و برگردوندنش و کلی مشکلات فنی ریز و درشت دیگه ... مشکلات تک تک بچه ها هم هست دیگه ... مثلا پریروز اشک همه از خداحافظی بهاره و دخترش در اومده بود ... بهار دخترش رو با امکانات اینجا نمی تونه پیش خودش نگه داره دوریش هم اذیتش می کنه و پریا با مامان بزرگش دو سه روز اومدن مهمون و رفتن ... جفتشونم زار می زدن موقع خداحافظی ...

حالا باید منتظر باشیم کامپوتر به کمپ بیاد و بعد مفصل می نویسیم از اتفاقات ... سیامک نیازی 2 تا یادداشت آماده داره ، بهار و رامین و پژمان هم همینطور ... منم کلی حرف دارم ... فعلا یه سری عکس می گذارم که هم شما ببینید و هم خانواده ی بچه های کار یه ذره از دلتنگی دربیان ...

در حینی که داشتم این قسمت رو می نوشتم تهیه کننده یه یادداشت دیگه هم نوشت ...

معمولا هیچوقت گریه ام نمی گیره ... نه موقعی که کسی می میره و نه موقع دیدن صحنه های غم انگیز فیلم ها ...
اما امروز بی اختیار اشکم در اومد ، وقتی که مهرو داشت به پدربزرگش اعتراض می کرد : چرا نگذاشتین بابا و مامانم اینجا عروسی کنن ؟ شما باعث شدین اونا بمیرن ... دیگه دوستتون ندارم ...

دوتا عکس زیر فرشاد و بهاره هستند ، قبل و بعد از خواستگاری !!

سومین سری عکسها رو هم ببینین...

2004-08-18T17:56:00.000+04:30

حالا که بعد از چند روز اومدم تو محیط متمدن و اینا انقدر هولم که نمی دونم چی بنویسم !!
روز اول شنبه 24 مرداد ماه اگر قرار بود یادداشتی بنویسم عنوانش می شد این : اینجا آخر دنیاست ...
ما توی یه ده خیلی خیلی بکر و بدوی و بی نهایت زیبا در منطقه ی لفور از توابع قائمشهر مستقر شدیم . خانوما توی یه خونه و آقایون توی یه خونه ی دیگه در همسایگی اونجا مستقر شدن . خونه های روستایی مون اینجا خیلی چشم اندازهای خوبی داره ، کوه ، ابر ، یه عالمه سبزی و درخت ، گاوهای همسایه ، خونه های همسایه ( اینجا خونه ها مرز و حریم به معنای شهریش ندارن ؛ همین خونه ای که ما ساکنیم دستشوییش خارج از حیاط خونه است و پشت دستشویی جنگله ، نه دیواری ، نه حصاری ... ) اما خوب با اینکه جای خیلی قشنگیه ( اسمش هست بورخانی ) امکاناتش خیلی خیلی کمه . آب لوله کشی نداریم ؛ دستشویی ( نمی دونم چرا هی تو این دو تا یادداشت به مقوله دستشویی می رسیم !! ، به هر حال مهمه دیگه ! ) ما مجهز به یک عدد آفتابه است ، که باید از حوض پر بشه ! چیزی هم اگر لازم داشته باشیم باید بریم شهر و تا اولین شهر نزدیک نزدیک 3 ساعت رفت و برگشت طول می کشه ، تازه اگر لحظه ای که اراده کنیم بریم برای خرید ، ماشین آزاد در اختیار گروه باشه و بعدم ظهر نباشه چون ملت از 1 ظهر تا 5 رسما همه جا رو تعطیل می کنن ، از اونور هم شب نهایتا 8 می بندن معازه ها رو ... عملا برای خرید وسایل صحنه و لباس های بازیگرا بیچاره می شدم اگر کمک های خیلی خیلی زیاد و مهربون و صمیمی اهالی محل نبود و البته اخلاق خیلی خوب کارگردان که می دونه داره چی کار می کنه و شرایط رو هم خوب درک می کنه ...
روز دوم ، یکشنبه خستگی در رفت و دیدیم با شرایط هم می شه کنار اومد ؛ اگر روز دوم یادداشتی می نوشتم عنوانش می شد : بهشت از آن ما ...
از صبح تا شب بین قائمشهر و ساری و بابل و گرگان و آمل برای انتخاب بازیگرای محلی و خرید وسایل صحنه و لباس در رفت و آمد بودیم ... آخر شب ، یعنی بامداد دوشنبه هم بچه های فیلمبرداری و صدا به ده رسیدن ...
روز سوم ، دوشنبه 26 ام کلید زدیم !! شروع کار حسین قناعت از زنده یاد سرهنگی یاد کردن و بعد اولین پلان در یه مزرعه ی سبز سبز سبز وسط شالی ها کلید خورد ...این عکس مال همون روزه

کافی نت های اینجا مزخرفه !!! 8 ساعته دارم عکس آپلود می کنم ، اما هی نمیاد تو وبلاگ ! اینم عکس رییس بزرگ در کافی نت ، اینجا نشستن دارن نظارت استصوابی می کنن ، می گن عکس منو نگذار ... چشم !

امروز اگر بشه ، می خوام عکس یه سری از عوامل رو بگذارم و از فردا یا پس فردا هر روز عکس های پشت صحنه ی گروه های مختلف رو می گذارم ، ان شاالله ...

اینم چند تا عکس از سه چهار روز گذشته ، اینا رو ببینین تا بعد ...

2004-08-13T22:26:00.000+04:30

انقدر کار دارم انقدر کار دارم که امروز با اینکه کم خوابی داشتم ، از شدت دلشوره هر کار کردم خوابم نبرد ... البته اینو اینجا دارم می نویسم وگرنه که وقتی با بچه ها تلفنی صحبت کردم گفتم همه چیز خوب پیش می ره و دلتون شور نزنه و از این حرف ها .
فردا 8 صبح راه میفتیم به سمت یه ده ، 30 کیلومتری بابل . یه جای خیلی خوش آب و هوا تو دامنه ی کوه . هتل هم نداریم خوب بالطبع ، تو دو تا از خونه های اونجا مستقر می شیم . یه خونه واسه خانوما و یه خونه واسه آقایون . بعدش توی اون ده خونه ها حمام ندارن ، یعنی مردم از حمام عمومی انگار بیشتر استفاده می کنن و برای گروه ما توی یکی از خونه ها 4 تا دوش گذاشتن که بتونیم توی همون خونه حمام هم بکنیم ... هنوز که محل استقرار رو ندیدم ولی خوب جایی که حمام نداره ، احتمالا دستشوییش هم باید از اون سنگ گودا باشه ! با آفتابه !! خوب دیگه سوسول بازی بسه ... حالا فوقش آدم یه ماه هم اینجوری زندگی کنه ، نمی میره که ...
یادداشت بعدی رو از ده براتون می نویسم ...

2004-08-13T10:39:00.000+04:30

اینم یه نویسنده ی دیگه ی این وبلاگ !

این عکس رو وسط تست لباسش گرفتم ، می خواست یه جوری بشه که همه فکر کنن اوه اوه لابد فیلم فارسیه !!! اما این شکلی شد عکسه ...

سلام به آقای تهیه کننده !!

دو روز مونده راهی شیم ...

2004-08-13T02:01:00.000+04:30

دو روز مونده راهی شمال بشیم ، برای فیلمبرداری فیلم چای نت ، دومین فیلم بلند حسین قناعت .

خوب من هنوز همه ی عوامل رو نمی شناسم ( آهان راستی من خودم طراح صحنه و لباس کارم ) دیروز با تهیه کننده ، علی واجد سمیعی صحبت کردم که چون موضوع اصلی فیلم ارتباطات و بخصوص اینترنت هست ، ما همین اول کاری یه وبلاگ برای فیلم راه بندازیم و بعد از پایان فیلمبرداری هم وب سایت کار درست بشه ... ایشونم خیلی استقبال کردن ...

بعد دیدم به به ، جز من ، 3 تا وبلاگ نویس دیگه هم داریم ... جل الخالق . دنیا کوچیک شده ، تکون می خوری می بینی پرونده ی زندگیت رو که تو وبلاگت نوشتی ، دست هر کی می بینی هست !!! اینجوریه دیگه ...

فعلا عکس مهرو ، بازیگر کودک اصلی رو می گذارم ، فردا اگر وقت شد بقیه ی بچه هایی که قراره بنویسن رو معرفی می کنم ...

امیدوارم هر روز بتونیم ماجراهای پشت صحنه و عکسای کار رو اینجا براتون بگذاریم ...

پی نوشت : از خانوم و آقای افراد فاکتور می گیرم . عرف روزنامه نگاری اینه ، گرچه که اینجا روزنامه نیست ، اما خوب به هر حال اینجوری راحتتره و بین هیچ دو نفری فرق گذاشته نمی شه ... فوقش اینه که کار بعدی صدام نمی کنن دیگه !!!